Yapay zeka şirketleri felsefecileri işe almaya başladı. Yıllık altı haneli maaşlarla.

Gerekçe kulağa doğru geliyor: bu sistemler artık ahlaki kararlar veriyor, o halde ahlakı meslek edinmiş insanlar odada olsun. Makineye vicdan kazandıralım.

Ama kimsenin sormadığı bir soru var: vicdan, satın alınabilen bir hizmet mi?

Felsefe tarihinin büyük kısmı, düşüncenin bir işveren onayına tabi olmadığı yerde yazıldı. Sokrates, sofistlerden farklı olarak ders karşılığı para almayı reddetti çünkü ücret aldığın anda müşterinin duymak istediğini söyleme baskısı doğar. Bu itiraz uğruna öldü. Spinoza, Heidelberg'den gelen profesörlük teklifini "düşünce özgürlüğümü hangi sınırlara kadar kullanacağım belli olmaz" diye geri çevirdi ve mercek cilalayarak geçindi.

Bugün aynı gelenekten insanlar, ürettikleri fikirlerin ticari sonuçlarından doğrudan etkilenen şirketlerin bordrosunda.

Peki şirketlerin bu hamlesi bir etik aklama hamlesi mi sürdürülebilirlik üzerine yapılanlar gibi yoksa gerçekten de dil modellerinin ahlaki kararlar alabilmesi için yapılan bir hamle mi?